Obrona Narodowa


Nowoczesne Wojsko Polskie

już w 2006 roku!

Rząd Polski opracował długo oczekiwany (jeszcze za poprzedniej ekipy rządzącej) sześcioletni „Program przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006”. Minister obrony narodowej Bronisław Komorowski stanął niewątpliwie na wysokości zadania i doprowadził do przyjęcia przez rząd powyższego programu.

Jest on swoistym kompromisem między potrzebami Sił Zbrojnych RP, a realnymi możliwościami budżetu państwa. Jest on także wyrazem włączenia Polski w sojuszniczy system planowania obronnego. Podstawę jego przygotowania stanowią "Założenia do opracowania programu rozwoju Sił Zbrojnych RP w latach 2001-2006" Rady Ministrów. W stopniu możliwym do spełnienia, w polskich warunkach, ujmuje on ustalenia Koncepcji Strategicznej Sojuszu, Inicjatywy na rzecz Zdolności Obronnych (DCI), Celów Sił Zbrojnych NATO 2000 i Wymagań Długoterminowych dla RP. Celem, który zamierza się uzyskać w wyniku realizacji Programu, jest przede wszystkim osiągnięcie przez kolejną – znaczącą część jednostek wojskowych średnich europejskich standardów, powstrzymanie negatywnych zjawisk starzenia się uzbrojenia i sprzętu wojskowego oraz rozpoczęcie jego unowocześnienia. Ponadto celem Programu jest również doskonalenie systemu obrony powietrznej i modernizacja lotnictwa oraz przebudowa systemu logistycznego i poprawa zarządzania zasobami infrastruktury wojskowej. Nastąpić to winno w wyniku przesunięć w strukturze wydatków budżetowych, tak, aby jedna czwarta z nich mogła być kierowana na wydatki majątkowe.

W Programie przewidziano między innymi:

Przebudowę Sił Zbrojnych ukierunkowano według następujących priorytetów:

W Programie założono także kontynuację wprowadzania do uzbrojenia, nowoczesnych środków łączności i informatyki, systemów nawigacyjnych i ubezpieczenia lotów oraz nowoczesnego uzbrojenia i środków bojowych.

Cele te będą możliwe do osiągnięcia stopniowo, w wyniku redukcji pokojowej wielkości Sił Zbrojnych RP do pułapu 150 tys. żołnierzy oraz znaczącego wycofania nieperspektywicznego uzbrojenia i sprzętu. Docelową liczebność 150 tys. stanowisk przyjęto osiągnąć etapami: do końca 2001 roku – zmniejszyć stan etatowy do 180.000 stanowisk, do końca 2002 roku – do 165.000 stanowisk i cały proces zakończyć w końcu 2003 roku. Wówczas w Siłach Zbrojnych RP będzie się znajdować około 75,000 stanowisk dla żołnierzy zawodowych. Nastąpi także zrównanie stanu etatowego ze stanem ewidencyjnym oraz zostanie wprowadzona tożsamość stopnia wojskowego i zajmowanego stanowiska. Rozważane jest również skrócenie – po 2004 roku – zasadniczej służby wojskowej do 9-10 miesięcy.

Z uwagi na istotne zmniejszenie liczby żołnierzy zawodowych oraz potrzebę pozostawienia ich głównie na stanowiskach związanych bezpośrednio ze szkoleniem i dowodzeniem, zostanie ograniczona liczba stanowisk, zajmowanych przez nich w administracji, jednostkach obsługujących i zabezpieczających oraz w szkolnictwie. Ich funkcje będą sukcesywnie powierzane pracownikom wojska, których zatrudnienie w Siłach Zbrojnych RP będzie utrzymywane na poziomie około 60.000 stanowisk.

Te radykalne posunięcia są podyktowane mniej optymistyczną prognozą wydatków na obronę narodową w latach 2002-2006, które w myśl szacunków wyniosą 1,95% udziału w Produkcie Krajowym Brutto. W tej sytuacji, mając na uwadze wielkość środków niezbędnych na realizację Celów Sił Zbrojnych i Wymagań Długoterminowych oraz pełne zabezpieczenie potrzeb jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych RP, ustalono poziom wydatków bezpośrednio zaangażowanych w przedsięwzięcia sojusznicze.

Program przebudowy i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP jest niewątpliwie ambitnym i bardzo potrzebnym planem usprawnienia naszej armii. Polska nie powinna oczywiście zapominać o potrzebie przesunięcia granic NATO na wschód. Dowodem świadomości tego, jak ważny jest akces naszych sąsiadów do NATO, była niewątpliwie niedawna wizyta Premiera RP prof. Jerzego Buzka (11 czerwca br.) w Królestwie Danii. Wizyta rozpoczęła się od spotkania polskiego premiera z premierem Królestwa Danii Poulem Nyrubem Rasmussenem.

W trakcie rozmów zostały poruszone cztery kwestie: sprawa rozszerzenia Unii Europejskiej, bezpieczeństwo na kontynencie europejskim poprzez poszerzenie NATO o Litwę, Łotwę i Estonię oraz Słowację, współpraca regionalna w obszarze basenu Morza Bałtyckiego oraz dwustronne stosunki pomiędzy oboma krajami.

Nas, studentów, interesuje także definitywne opowiedzenie się MON w kwestii Legii Akademickiej. Ta szkółka wojskowa dla ochotników-absolwentów szkół wyższych, nawiązująca do starych przedwojennych tradycji piłsudczykowskich, rozwiązałaby problem uciążliwej łapanki wszystkich studentów do „woja” a stworzyłaby podwaliny nowej kadry oficerskiej, której marzeniem jest służba w siłach zbrojnych RP. Pierwsze wypowiedzi ministra Komorowskiego, stwarzają atmosferę „umiarkowanego optymizmu” w kwestii uwzględnienia Legii Akademickiej w nowym „Programie przebudowy i modernizacji sił zbrojnych RP.”

Cele działalności Polski w ramach struktur NATO zostały nakreślone jasno i wyraźnie. Konsensus głównych sił politycznych w parlamencie nasuwa nadzieję, iż ambitna strategia rozwoju naszych sił zbrojnych nie zostanie zaprzepaszczona przez kolejną ekipę rządzącą.


Sebastian Męcfal do góry!





Artykuł powstał w oparciu o dane Biura Prasy i Informacji Ministerstwa Obrony Narodowej

Puls studenta, nr 32: czerwiec 2001
stat4u